Dankend geven

Er valt niets te plannen met de anders zo sociale, gastvrije Amerikaan op 27 november 2014. Alles wordt aan de kant gezet, stilgezet want… Het is Thanksgiving Day. Al dankend geven zij hun dierbaren alle liefde en aandacht. En in Amerika wordt dit vanzelfsprekend ondersteund met eten, eten en nog eens eten.

Wij Nederlanders associëren Thanksgiving met dé kalkoen. En jawel, deze komt wel degelijk op tafel. Niet zomaar een kalkoen zoals wij ze kennen. Nee, in the USA is alles ‘BIG’, zo ook de kalkoen. En deze wordt dus voorgeschoteld, gevuld en al.

Van oorsprong is Thanksgiving een feest om God te bedanken voor de oogst en andere goede dingen in het leven.

Ook al is er geen afspraak te maken rond 27 november. Ik vind de gedachte wel mooi. Dankend geven.

Een bloeiende organisatie is ooit ontstaan door iemand met een briljant idee. Blijkbaar hadden mensen in de omgeving dat wat ‘de briljant’ kon geven nodig. Deze gift aan de maatschappij was welkom. Er werd meer en meer gebruik gemaakt van de diensten en de ‘genius’ besloot uit te breiden. De organisatie groeide en groeide. Toen kwam het moment dat ze zich vooral bezig leek te moeten houden met hoe ze het best draaiende gehouden kon worden. Uit het oog verdwenen vragen als; ‘waarom zijn we gestart?, wat heb ik te bieden?, wie heeft ons ook alweer nodig?’ Ze was alleen maar bezig met cijfers en een grote oogst.

Je ziet dit vast gebeuren in de praktijk. En ik ben er van overtuigd dat jij organisaties met goede adviezen en coachende vaardigheden weer laat kijken naar de essentie.

Terug naar Thanksgiving.

Het geven, omdat je dankbaar bent voor dat wat je hebt gekregen. Natuurlijk heb je zelf hard gewerkt voor de rijkdom of ervaring die je nu bezit. Maar zonder de mensen om je heen, die jouw diensten af willen nemen, kom je er echt niet. Zou je ook een voorbeeld kunnen zijn naar grotere organisaties?

Zullen we op 27 november ruimte maken in onze agenda, de boel even stilzetten en een beetje Amerika naar Nederland halen?

Ben je dankbaar? Zo ja, aan wie of welke organisatie wil jij deze dag dankend iets teruggeven?

Happy Thanksgiving!

p.s. Niet verbaasd zijn over het bijkomend voordeel, want… ‘Wie zaait, zal oogsten’.

Uitblinken

Uitblinken… Fantastisch. Het zou toch wat zijn. Ik ergens in uitblinken. Wat zou dát goed voelen. Als ik toch eens net zo goed kon sporten als Marco die zijn resultaten via Runkeeper deelt. Als ik toch die beelden zó kon vangen als Jochem via Instagram.. Als ik nou eens net zo gevat kon zijn als Marit, die daarom honderden Twittervolgers heeft… Als ik toch zo’n boeiende cv zou kunnen krijgen als die van Erwin op LinkedIn. Wat een talenten!
Als ik toch eens net zoveel reacties op een spontane picknickuitnodiging via Facebook zou krijgen als Marieke. Facebook… met al die gelukkige gezinnetjes met lieve, creatieve en grappige kinderen. Die input van positweets, gelukkigzijnfeeds, pfff, het zou me depressief kunnen maken… Mijn eigen leven lijkt dan zo saai. Waar ben ik goed in? Ik scroll door de berichten en zie wat anderen allemaal wél kunnen.
We laten heel wat waarheden zien op Social Media. De mooie kanten van het leven worden graag belicht. Het in spanning afwachten van het virtuele applaus vertaald in ‘likes, retweets en shares’. Aanzien en erkenning. ‘Kijk eens hoe fijn mijn leven is’.
Toch weet ik dat er een andere kant is. Het leven is niet alleen maar leuk. Natuurlijk delen we niet graag dat we 4e zijn geworden, dat je baas vandaag even niet zo blij met je was, dat we in vechtscheiding liggen of dat je leven zo alledaags is.
Maar… ik neem me voor om ook eens ontzettend uit te blinken. Uitblinken in mijzelf zijn. Daar is niemand toch beter in dan ik? En dat doet ook niemand mij na!