Op afstand toch nabij

Trrrring… Ergens in Amerika gaat een wekker. In Georgia, Atlanta om precies te zijn. 7.00 uur. Tijd om op te staan. Lekker ontbijten en over een uurtje begint de supervisiebijeenkomst met Evelien uit Nederland. Tijdens m’n kop, uit Nederland opgestuurd gekregen Douwe Egberts, koffie en een broodje lees ik voor de laatste keer de reflectie en werkinbreng van Evelien door. Wat heeft ze mooie inzichten opgedaan en ik ben benieuwd wat er vandaag komen gaat. Boeiende inbreng! Vol verwachting start ik mijn computer op en zie het Skype-icoontje. Om 8.00 uur bel ik haar op en na een paar kiestonen zie ik het bekende gezicht van Evelien in haar appartement op mijn beeldscherm verschijnen. ‘Goeiemorgen’ zeg ik enthousiast. En meteen besef ik dat ik een ‘grote fout’ bega. In Nederland is het zes uur later en dus 14.00 uur! Typisch een gevalletje van ’toch niet goed voorbereid, teveel in mijn eigen wereld.’ Als supervisor is mijn grootste uitdaging mijn hoofd voor een sessie helemaal leeg te maken zodat ik me, zodra iemand het kantoor in stapt of via het beeldscherm verschijnt, goed kan verbinden met de ander.

Evelien kan er om lachen en na de ‘Hollandse koetjes en Amerikaanse kalfjes’ gaan we de diepte in. Van een cliënt die ontzettend in haar allergie zit naar het besef wat het gedrag van haar eigen moeder met haar gedaan heeft en nog steeds doet. Ze wordt geraakt door een vraag van me. De stilte hoor ik, het vocht in haar ogen zie ik een traan worden en biggelt van haar wang. Haar emotie voel ik. Ik laat het er zijn.

Het tranenspel is snel voorbij, maar de stilte blijft bestaan. Na een poosje vraag ik: ‘Wat gaat er nu door je heen?’ Ze kan die vraag beantwoorden en met behulp van woorden gaan we verder. Een gevoelige snaar is geraakt, ze stond er bij stil, kan er woorden en betekenis aan geven, puzzelstukjes worden gelegd en ze neemt een besluit. Ze gaat een stap zetten richting haar moeder, maar weet nu ook hoe ze haar cliënt zou kunnen benaderden.

Tijdens het evaluatiemoment vraag ik haar: ‘Hoe heb je deze bijeenkomst ervaren?’ Een van de dingen die ze me teruggeeft is: ‘En weet je wat ik zo fijn vond? Dat ik hier in mijn eigen kamer was, me voor mijn gevoel terug kon trekken, het was heel even of jij er niet was.’

Ze gaf aan dat als we ‘face to face’ bij elkaar hadden gezeten ze zich veel meer bewust van mij was geweest en ze zich ging aanpassen aan mij. Ze zou bijvoorbeeld eerder weer gaan praten.

Ik vind het mooi dat ze in haar eigen vertrouwde omgeving alle ruimte had om dicht bij zichzelf te blijven. Het van haar kant uit even ‘figuurlijk verbreken van verbinding’ heeft haar veel opgeleverd. Aan mij de taak natuurlijk om de verbinding weer te maken en te vragen naar wat er gebeurt. Als bonus ontdekte Evelien tijdens de evaluatie een nieuw thema om te gaan onderzoeken; ‘aanpassen aan de ander versus eigen ruimte innemen.’

Ik ben enthousiast over supervisie via Skype, mits letterlijk de technische verbinding goed is. Als dit zo is, kun je figuurlijk de verbinding maken en goede begeleiding bieden.

Rest mij alleen nog te onthouden dat de hanen in Amerika op een ander tijdstip kraaien dan de Nederlandse types…

 

Even schakelen

Heerlijk, even verdwijnen in een tijdschrift bij het zwembad waar nooit iemand zit of zwemt. Genieten van het feit dat ik na een ochtend hard werken vanuit mijn praktijk hier in Amerika eigen baas ben en mezelf als beloning een paar uurtjes ‘vrij’ geef. Temperatuur kan niet beter. Niet te warm, niet te koud. Ik verdwijn in het blad en lees, toeval of niet, net over hoe fantastisch het kan zijn even niets te moeten, genieten van hét moment en het o zo happy kunnen zijn in je eentje op een plek die jou bevalt. Dit is zo’n moment en ik zit er helemaal in.
Dan hoor ik het hekje dichtklappen. Een ‘kwieke’ zestiger betreedt het terrein. Van de zo’n 40 ligstoelen kiest hij heel netjes niet de ligstoel naast me, maar die daarnaast. Duidelijk. Zin in een praatje dus. Hij haalt een blikje bier tevoorschijn, neemt een slok en verontschuldigt zich verschrikt. ‘I have another beer, would you like one?’ ‘No thanks’,  zeg ik terwijl ik hem een vriendelijke glimlach schenk. Hup, weer terug in ‘hét moment’…
Dat lukt me niet helemaal. Na een paar minuten begint de zestiger namelijk over het weer. Dat is dus blijkbaar universeel. Ach, ook zo onfatsoenlijk om niets terug te zeggen. Schijt dan aan ‘genieten van het moment’. Dat komt een andere keer wel weer. En zo doe ik m’n best in het Engels een ‘small talk’ te houden. Als ik er even niet uitkom zeg ik; ‘Sorry, my English is not so good’ en ach wat fijn… Hij stelt me gerust. ‘My Dutch is terrible, not so good as your English. Van het weer, naar ons werk en onze hobby’s. En ineens gaat de ‘small talk’ over in de grotere vragen des levens doordat hij simpel vraagt: ‘Do you have kids’? Om geen ingewikkelde verhalen te hoeven houden en er met een grapje vanaf te komen zei ik: ‘No kids, but our bikes nearly have names’. Hij begint enthousiast te vertellen over zijn 5 vissen die namen hebben. En dat hij op dit moment met Pete leeft. Zijn auto. Hij vraagt me welke naam ik mijn bike zou geven. Een geweldige vraag en echt eentje om eens even over na te denken. ’Volgende keer als ik je zie, heb ik een naam bedacht’ zeg ik. Maar nee, daar neemt hij geen genoegen mee. ‘Welke kleur heeft je fiets’? Ik onthul die gegevens en jawel, meteen rolt daar een naam over zijn lippen. ‘Daisy, your bike should be a Daisy!’ zegt hij met een big smile.
Ik moet lachen en besef me ineens; ‘genieten van hét moment’ kan ook met z’n tweeën.

 

Reflectie door Chip & Dales

EekhoorntjeVeel eekhoorntjes hier in Amerika. Correctie… Héél veel eekhoorntjes. Ik werd er in het begin helemaal blij van. In Nederland brengen we bij een boswandeling onze wandelgenoot, zachtjes in de arm knijpend, tot stilstand. Om samen te kijken naar het wonderlijke spel om en in een boom van deze ‘Knabbels en Babbels’. In Amerika kijkt niemand op of om wanneer ‘Chip en Dale’ hun gezichten laten zien.

Maar mijn blijheid ging al snel over in ergernis. Ik ben gek op racefietsen. Maar fietsen op de weg in Amerika is nou niet echt dat je zegt van ongevaarlijk. Fietspaden zijn er nauwelijks te vinden. Behalve één prachtige bij ons in de buurt. De Silver Comet. Een 100 kilometer lang fiets-, wandel-, skeelerpad. Aangelegd op een voormalige spoorlijn van Atlanta naar Alabama. Perfect dus zou je denken.

Maar nee… Het stikt hier van die o zo schattige, altijd verliefd achter elkaar aan rennende, notenzoekerige beesten. Wát irritant. En niet alleen irritant. Levensgevaarlijk! Ze trekken zich doorgaans niets aan van de sportievelingen op het pad. Ze doen waar ze zin in hebben, al lijken ze vlak voor het oversteken te schrikken van die onbenul die daar op de racefiets aan komt snellen. Zo ook bij deze tocht. Chip of Dale twijfelt en creëert een schijnbeweging. Wat moet ik nu? Doorrijden of in de rem? Tjonge, raar beest. Steek gewoon over of spring weer terug. Dat is toch niet zo moeilijk? Wat een twijfelkont.
En bij dat laatste woord moet ik even lachen. Ze komt me bekend voor. Mensen die me kennen weten het. Ik ben geboren als twijfelaar. Nee, sterker nog. Al vóór de geboorte wist ik niet wat ik wilde. Mijn vader heeft het eens mooi verwoord in een speech; ‘Ze wist niet eens of ze geboren wilde worden. 3 dagen lang duurde de bevalling’.

Inmiddels, een aantal jaren verder weet ik wat ik wil en waar ik voor sta. Wikken en wegen komt minder voor.

En toch, ineens laat dit beestje mij twijfelen. Bij gevaar komt blijkbaar het oude patroon weer naar boven. Zeer herkenbaar bedenk ik me, en niet alleen op het fietspad.

Fijn dat ik bij het vervolg van mijn tocht daar de gedachten eens over kon laten gaan. De momenten van afgelopen jaren waarop ik uit angst weer heb getwijfeld. Maar ook het besef dat ik inmiddels vrijer leef omdat ik me minder laat leiden door angst.

Bij thuiskomst was ik net zo blij met het diertje met die kraaloogjes als dat ik was toen ik net in Amerika woonde.
Op mijn volgende trip zal ik het twijfelende beestje met een glimlach bedanken voor het laten verdwijnen van mijn irritatie en het besef dat reflectie in en door de natuur zo gek nog niet is.