Bloed, zweet en bananen

Bloed, zweet en bananen heeft het gekost, maar dan heb je ook wat. Wat is de schepping prachtig. Wat was deze rit mooi! Watervallen, kabbelende beekjes, alpenweides vol mooie bloemen. Alleen op de wereld. Wat enorm genieten. En afzien. Onderweg droom je over een nieuwe linkerheup, bovenrug én een triple crankstel. Tijdens een hallucinatie zie je jezelf nog een tandje terugschakelen. Bij de eerste de beste Edelweiss hoor je niet alleen dit liedje constant in je hoofd, maar staan alle nummers uit The Sound of Music ineens op repeat. Dat de zwermen vliegen die je anders rond een zwetende bonk rund ziet mij kwamen plagen zie ik maar als een compliment. Van 13% stijging op de lange lange klim even weer terug naar 10% voelde dan weer als een stukje hemel op aarde. En Fietsende Mannen, ik heb een echte marmot gezien (kan ik die ook afstrepen;)). Het einde van de wereld bestaat mensen. Op deze 2108 meter hoogte. Ik kon niet verder omdat er sneeuw lag. En de hele weg naar boven is niet te beschrijven zo mooi. De ondertiteling van deze foto’s had eigenlijk kunnen volstaan met de legendarische woorden van mijn 2 jarige, foto’s kijkende, dochter:‘Waar zijn de Teletubbies mama?’

Niet alles zelf willen doen…

Soms moet je het eventjes niet zelf willen doen. Al kwam ik een heel eind. Mei 2019 rolde het volgende uit mijn pen;

Bizar hoe je brein werkt. Daar waar ik heerlijk ontspannen het racefietsen op wilde pakken na de bevalling (augustus 2018) kwam ik weer op de Holterberg. Klimmen en lekker kapot gaan (sporters weten hoe heerlijk dat is) om daarna moe en voldaan weer huiswaarts te gaan. Dacht ik… 

Ik was nog niet halverwege en ik ging al kapot. Mentaal dan. Totaal niet verwacht maar ik was tijdens het ‘stukgaan’ ineens bij de pittige bevalling inclusief spoedoperatie en de daaropvolgende 4 maanden waarin ik in de overlevingsstand heb gezeten. Totaal overprikkeld was ik toen. Mijn hele lichaam bleef vreselijk pijn doen en mijn energielevel was zeer laag. Het gevolg van de zondeval mocht wat mij betreft wel iets minder heftig… 

Op die Holterberg kwam deze dreun uit onverwachte hoek. Zó het besef tijdens het omhoog worstelen dat ik dat afzien in die 4 maanden nooit meer mee wilde maken. Alles in mij riep ‘stap van die fiets af, waarom vrijwillig die pijn opzoeken’. 

Oké, confrontatie en tranen. Het fietsen is niet meer hetzelfde als voorheen. Heerlijk met de kerels mee en ‘diep gaan’. Ontzettend afzien en daar achteraf van genieten. Ik ben niet afgestapt maar de euforie was ver te zoeken. ‘Help, ik kan niet meer genieten van het fietsen’! Ik hoopte dat het eenmalig was, maar helaas. Bij klimmen in de Ardennen en Duitsland ervoer ik hetzelfde. Tijdens het fietsen daar dacht ik; ‘oké, waar doe ik het dan voor? Of ik stop ermee of ik moet iets met dat traumaatje’. Dat laatste doe ik maar. Hoe en wat precies weet ik nog niet. Van me afschrijven is een poging… Stoppen is geen optie, ik wéét dat fietsen weer mooi kan worden. Dan maar even niet met de kerels mee, geen Teutoburgerwald, fietsklimvakantie en andere toertochten. Tikkeltje jaloers ben ik wel op de mannen die morgen de Tecklenburg Rundfahrt gaan fietsen. Maar hej, welke kerel kan nou zeggen dat hij zo’n heerlijke dochter heeft en deze tocht der tochten heeft doorstaan. De Hel van Twente* is er niets bij. Op naar verder herstel. Voorlopig even genieten van het geplukte bosje bloemen onderweg. En de bijtjes laten we maar even voor wat ze zijn… 

*Naam van een zware racefietstocht 

——————————————

Na dit schrijfsel ben ik mijzelf eens even ‘lekker gaan coachen’. Toch fijn he dat je de nodige skills in huis hebt die je op jezelf kunt toepassen. Kijk, een kapper kan ook echt gewoon zijn eigen pony knippen hoor, dus ik zou ook een heel eind komen. 

En dat klopt! Het recept ‘een dubbel portie exposure op een bedje van een mooie stapel ingevulde 5 g schema’s’ bleek pittig maar zeer smaakvol. Op het moment van schrijven bevind ik me namelijk in Frankrijk waar ik inmiddels behoorlijk wat klimkilometers op mijn geliefde racefiets heb gemaakt. Heerlijk weer het ultieme gevoel van vrijheid mogen ervaren en ontzettend genieten van het stukgaan in die bergen! 

Toch is buiten het fietsen om de zware lading die nog hangt aan de traumatische bevalling en de 4 zware maanden erna er niet af. Vanuit Frankrijk heb ik een afspraak gemaakt met een collega coach die verloskundige is en EMDR aanbiedt. Wat een geweldige combinatie. Daar waar ik het zelf niet langer kan zijn er anderen om op te kunnen bouwen.

Dank alvast wat je mij gaat brengen collega! 

Leren van mevrouw de Heer

Mijn lichaam is raar. Of, laten we zeggen, uniek. Ben er af en toe best blij mee hoor, maar soms zijn er vervelende uitslagen en de daarbij horende dipdagen. Van heupklachten, scheenbeenrariteiten, geen peil op te trekken hormoonhuishouding, schouderklachten tot rechterwijsvinger die ineens ophoudt met functioneren. Ik voel me als 36-jarige in een lichaam dat de 70 gepasseerd is. Niet alleen de verschillende uitslagen zijn vervelend. Ik heb de wondere wereld van de zorg sinds een paar jaar nu ook als patiënt mogen leren kennen. Kan er wel een boek over schrijven.

Vele kasten en muren, therapeuten en spuiten, miscommunicatie, verkeerde diagnoses en ‘nog geen diagnoses’ verder belandde ik gisteren in de wachtkamer van de plastisch chirurg voor mijn vinger. De dag nadat ik bij de controleafspraak bij de orthopeed te horen kreeg dat ik een frozen shoulder heb. Tja, dat gebeurt wel eens bij mensen na een schouderoperatie en dit zet het herstelproces dus stop. Ik vond drie tot negen maanden revalideren na de operatie al lang, maar ‘dat kan nog wel héél lang duren’ klonk me nog minder hoopvol in mijn oren (die het gelukkig nog wel doen).

Goed, de wachtkamer dus… Een mevrouw van ver in de 70 zocht contact. Of ik ook wist waar we straks moeten zijn en daarna vertelde ze me haar medische geschiedenis. Poeh, die heeft heel wat voor de kiezen gehad. Ze liet me de bijbehorende littekens en verkeerde standen van haar vingers zien. De manier waarop ze erover vertelde verwonderde me. Gewoon, het hoort bij het leven… Zo van: ‘laat gaan, accepteren’…
Een gitzwarte euthanasiepil zou vloeken bij haar levendige nachtkastje. En ik denk dat als zij het bericht: ‘de cursus omgaan met teleurstellingen gaat niet door’ hoort zal zeggen tegen meneer Finkers: ‘bedankt voor het bericht, dan hebben we tijd over, wat zullen we gaan doen?’

Ze werd geroepen door de arts die zoekend de wachtkamer in keek: ‘Mevrouw de Heer….’. Een grote glimlach om haar mond. ‘Leuke naam hé’ gniffelde ze. Ze liep naar de arts en zei tegen hem: ‘ik vind het altijd zo leuk klinken ‘Mevrouw de Heer’. Wat heerlijk. Bij elke artsbezoek heeft zij dus een vreugdemomentje.

De volgende patiënt was ik. De plastisch chirurg had geen idee wat er aan de hand kon zijn met mijn vinger. Op de foto’s was niets te zien, dus zouden we een MRI-scan moeten laten maken. ‘Maar’, zei hij, ‘je moet met je arm omhoog die scan in, gaat dat al na je operatie’? Ik vertelde hem van de bevroren schouder, hij keek mij aan en zijn mond en ogen zeiden: ‘dat kan dus nog héél lang duren…’ Whaaa, het liefst rende ik naar buiten om haar nog net niet de hoek om te zien gaan zodat ik kon roepen:

‘Mevrouw de Heer, mag ik bij u in de leer’?!