Auteur: Inge Tigelaar

Wake Up!

Sirenes loeien. Het klinkt als het sirenegeluid in een Amerikaanse film. Ik zie zwart witte auto’s aan komen rijden. Huh? Dat zijn de politieauto’s die bij dat geluid horen. Ik ben onderdeel van die Amerikaanse film!
Straks word ik wakker en besef ik dat het maar een droom was.
Maar nee, een goede kneep in mijn arm doet me beseffen dat het realiteit is. Ik leef in Amerika! Dat had ik nooit kunnen bedenken. Ik word blij van de typische gele Amerikaanse schoolbussen, de inmiddels honderden eekhoorntjes die mijn pad kruisten, het zien van de skyline van Atlanta en het me proberen in te leven in de Amerikaanse cultuur. En had mijn fanatieke ‘kijk-toch-eens-in-de-spiegel-! rij-instructeur’ ooit gedacht dat ik nu uit mijzelf vaak in die dingen kijk? Ik zie graag de vele, mooie, imposante trucks naderen.
Wat ben ik blij dat ik mijn comfortzone heb verlaten. Het levert zoveel op! Er zijn pijnlijke momenten geweest bij het nemen van die beslissing. Ik had onder andere namelijk de leukste baan van Nederland, en erg prettig, elke maand een vast bedrag op de rekening. Met pijn in mijn hart heb ik er afscheid van genomen. Maar, als je nooit deuren sluit, zullen er ook geen nieuwe voor je open gaan. Nu, 5 maanden verder, kan ik beamen dat dit het beste was wat ik kon doen. Niet alledaagse ervaringen, bijzondere ontmoetingen met mooie medemensen, jezelf ontzettend tegenkomen en daarvan leren. Ingrediënten die mij nu doen beseffen dat het geluk niet ligt in de zekerheden die ik om me heen verzamelde en had vergrendeld.
‘There is nothing as powerful as a change mind’ hoorde ik laatst. Helemaal mee eens! Waarom vasthouden aan onze eigen ideeën, overtuigingen of veilige omgeving. Waarom niet openstaan voor andere wegen, nieuwe invalshoeken?

Ik weet het. Het biedt ons houvast, we denken dat onze eigen overtuigingen en onze thuisbasis hét fundament is waarop we voort kunnen borduren. Maar beschouw dat eens als een grapje. Ik wil je uitdagen om het anders te gaan doen. Verhuizen naar een ander werelddeel is daar echt niet voor nodig.
Kijk met een andere blik jouw wereld in. Luister eens écht naar het standpunt van een ander, zonder direct in de verdediging te schieten. Misschien zit er iets moois voor je in. Wees nieuwsgierig, verwonder en verbaas je over dingen en laat ze ‘een waarheid’ zijn.

Neem een besluit eens niet op basis van je zekerheid en ervaar wat het oplevert.

Grijp kansen aan die op je pad komen. En zie je ze niet? Creëer ze dan!

Goede voornemens zijn stom. Erover schrijven helemaal!

Ik vind goede voornemens stom. Erover schrijven al helemaal. Toch ben ik nieuwsgierig óf en hoe dit rare fenomeen aanwezig is hier in Amerika.

Bij navraag blijkt dat de meeste mensen dezelfde insteek hebben als die ik heb. ‘Goede voornemens zo op de rand van het oude naar het nieuwe jaar? Hoezo? Als je iets wil veranderen doe je dit toch meteen? Don’t be lazy to wait until next year. When you know it’s good for you, do it!’

De Amerikanen geven nauwelijks ruchtbaarheid aan oudejaarsavond, het moment waarop we terugblikken en vooruitkijken. Die avond heet vast niet voor niets ‘New Years Eve’. Zo snel mogelijk het nieuwe jaar in en vooral door gaan met daar waar we goed in zijn en waar we dollars mee verdienen. Niks geen buitensporigheid en gekke voornemens.

Toch is het in de sportschool op 2 januari vele malen drukker dan normaal. Het kan niet anders dan dat een aantal van mijn medesportievelingen stiekem een goed voornemen heeft. Tussen de nieuwelingen spot ik ook een oude bekende. De vrouw die me eerder inspiratie gaf. Een aantal maanden geleden heb ik haar zien sporten en het volgende geschreven…

—————————————

Geen weer om te gaan fietsen, dus loop ik op m’n dooie gemak naar de sportzaal om daar een uur op een loopband, blessure-technisch-verstandig, gewoon te lopen.

Tegelijk met mij komt een gestrest ogend type binnen snellen die waarschijnlijk tussen haar 9 uren werk even MOET ontspannen.

Ze doet de tv aan en zoekt en zoekt. Na 67 kanalen… Gevonden. Jerry Springer. Wow, leeft die nog?
Verblijdt jumpt ze de loopband op kijkend naar de show ‘Rumble in the jungle’.

Terwijl mijn knipperende hartje op het scherm lang blijft hangen bij stadium ‘warmup’, maar uiteindelijke de hele rit blijft steken bij ‘fatburn’ zie ik het rood knipperende hart van mijn buurvrouw al snel gaan van ‘warmup’ naar ‘fatburn’ naar ‘cardio’ naar ‘peak high’ (toen het publiek zich met Jerry en zijn gasten begon te bemoeien) en volgens mij mist er een term op het scherm. Bij het hoogtepunt van The Rumble stevent ze toch echt af op ‘heart attack’.

Maar wat gek. Na 28 minuten en 29 seconden springt ze van de loopband af. Net nadat er onder in het beeld bij Jerry knipperende reclame verscheen: ‘Get A Lawyer’!
O nee, ze maakt het uur sporten niet vol. Gebruikt ze nu het andere halve uur om met de advocaat samen een proces aan te spannen tegen Jerry? Het is zijn schuld dat ze niet heeft kunnen ontspannen terwijl ze het zó hard nodig heeft?

En nee!! Ze laat mij achter met Jerry.

Gelukkig had ik nog andere buren. Armin van Buuren, altijd veilig opgeborgen in mijn IPhone.
O Armin, jij nuchtere Hollandsche jongen die best leuke muziek maakt. Jij met je opzwepende doch stabiele beat…

Volgende keer bied ik mijn buurvrouw met alle liefde 1 oordop aan. Puur uit eigen belang. Zodat ik niet hoef te gaan reanimeren en net zo’n heisa in een zaal moet gaan maken als dat Jerry doet.

Hulde voor Armin. Lekker joelen…

ARMIN! ARMIN!

———————————————–

Ik zie haar nu weer sporten en weet het zeker: zij heeft zich in ieder geval niet voorgenomen om relaxt de sportschool in te gaan en te genieten van het uurtje even niet te hard hoeven werken. Tenminste, zo oogt het. Ze ziet er nors, gestrest en unhappy uit. Al vrij snel is ze weer weg en ze laat me met vraagtekens achter. Help! Ik voel een voornemen aankomen. De volgende keer knoop ik een praatje met haar aan en vraag ik hoe het met haar gaat.

Goede voornemens zijn zo gek nog niet.

Van vriendelijkheid heeft nog nooit iemand een hartaanval gekregen.

Drive Thru

Wie wel eens in Amerika geweest is zal het met me eens zijn. Wat je onder andere bij blijft van het straatbeeld zijn de, aan een dun draadje bungelende, stoplichten aan de overkant van het kruispunt.

En natuurlijk de vele eettenten, op elke hoek van de straat. Amerika is het land van de lange afstanden en maakt het de reizende landgenoot graag makkelijk door op allerlei manieren eten aan te bieden. Keuze genoeg dus, maar de eettenten zijn er ook op gericht om snel en makkelijk aan te kunnen schuiven om vlot weer te kunnen gaan. Je wordt direct geholpen, snel bediend en voordat je reisgenoot je eten op heeft is jouw bord al opgeruimd en ligt ‘the bill’ al voor je op tafel. Niets ‘gezellig uit eten’. Dit is consumeren in de categorie: ‘De nodige calorieën weer binnen en gaan…’ Het is vast niet uit onwil bedacht dit systeem. Fijn dat ze met de, altijd onderweg zijnde Amerikanen, meedenken. Nog effectiever zijn de Drive Thru’s. Bij ons is de Mc Drive natuurlijk wel bekend. In het land van het gemak vind je tevens de Pizza Hut-, Church Chicken- en Taco Bell Drive Thru. Hooters heeft, voor zover mij bekend, geen Drive Thru en vele mannen zullen dit logisch vinden.

Mocht je Drive Thru fan zijn geworden, dan hoef je het gelukkig niet alleen te doen met fastfood. Voor je koffie is er de Starbucks Drive Thru. Voor je alcoholische versnaperingen de Beer Thru, pinnen kun je bij de Drive Thru Bank, je vieze was wegbrengen en de schone weer ophalen doe je bij The Laundry Drop Off en medicatie kun je ophalen bij de Pharmacy Drive Thru. Ik zag zelfs een Drive Thru Prayer Place. Ook zal ik er niet van opkijken als dezelfde tandartsen en plastic chirurgen die met een prachtige glimlach op grote billboards reclame hangen te maken ook een Drive Thru praktijk gaan beginnen. Leuker kunnen ze het dus niet maken, wel makkelijker.

Oké, van sommige diensten die op deze manier aangeboden worden begrijp ik het nut. Snel en makkelijk voor de, haast in de auto wonende, klant en snel geld verdienen door de aanbieder. Maar op een aantal momenten ervaar ik hier dat ik juist alle ruimte en aandacht wil voor daar waar ik voor betaal en wat ik nodig heb. Voor een lekkere bak koffie zoek ik een prettige plek, ga ik even zitten en genieten. Uit eten staat voor mij synoniem aan ‘zonder haast bijpraten met mijn tafelgenoot’. Als ik aan de medicatie moet hoor ik graag rustig alle informatie die ik weten moet zonder in m’n nek hijgende (lees toeterende) medepatiënten achter me.

Ik ging mijn eigen diensten eens na. Het concept supervisie en coaching via Skype verkoop ik ook door te vertellen dat het reistijd scheelt en mooi makkelijk is zo vanuit huis of kantoor. Maar, ik weet,  zodra we letterlijk verbinding hebben gemaakt, vindt er ook figuurlijk verbinding plaats. Alle tijd, ruimte en aandacht voor de klant. Mijn vraag aan jullie is om ook eens stil te staan bij de manier waarop jij jouw diensten aanbiedt. Zijn er onderdelen die je verkoopt met het idee: ‘effectief, weinig tijdsbelasting en dus snel resultaat?’ Besef wel dat het werk dat we doen mensenwerk is. En dit werk vraagt soms om vertraging. Vertraging en echte aandacht levert in mijn ogen meer bewustwording op en uiteindelijk op langere termijn resultaat. En wat betreft je eigen opbrengst? Natuurlijk moet je rondkomen van het werk dat je doet. Maar is geld ooit je enige drijfveer geweest om te doen wat je doet? Ik hoop dat wanneer de klant, het team, de organisatie meer tijd nodig heeft omdat ze er even niet uitkomt, je deze geeft en de voldoening groter is dan wanneer je snel even een ‘uurtje factuurtje afspraak’ plant met ze.

Succes met de business, maar blijf servicegericht!

p.s. Graag had ik uitgebreid het verhaal van de Mc NASA van de serveerster willen horen en met jullie willen delen (ja, er is écht een Spaceshuttle broodje te krijgen bij de Mc Donalds vlakbij het Kennedy Space Center), maar helaas. Ik haalde hem bij een Drive Thru…